Vox Lux

De film start in een klaslokaal waar een lerares de leerlingen ontvangt na een vakantieperiode. Eén leerling veroorzaakt echter een harde knal die je gelijk rechtop in je bioscoopstoel doet zitten. Een school shooting, die de in dat lokaal aanwezige tiener Celeste enigszins geschonden overleeft. Tijdens een herdenkingsdienst wordt haar zangtalent ontdekt en is ze al snel gekoppeld aan een onbetrouwbare manager. We zien hoe ze zich in snel tempo ontwikkelt tot een jonge popster.

Deze film van regisseur en scenarist Brady Corbet is niet bepaald opgebouwd uit mooie beelden en geloofwaardige dialogen. De film neemt een rare wending wanneer we 17 jaar vooruit spoelen en een hele andere Celeste zien. Ze is iemand met sterallures geworden en toont ons het cliché beeld dat iedereen heeft van een popster. Vreemd genoeg herken ik niets van de jonge Celeste in de oudere, ze heeft een ander accent en is ontzettend druk en schreeuwerig. De scènes en de acteerprestaties zijn in dit deel van de film ronduit slecht. Heel vreemde keus is dat de rol van de dochter gespeeld wordt door de actrice die de jonge Celeste speelt.

Aan het einde krijg je het idee dat je een heel popconcert moet aanschouwen, maar gelukkig wordt het beperkt tot drie liedjes. Gelukkig, want Natalie Portman is nou niet bepaald een actrice met zangkwaliteiten. Je zou toch minstens verwachten dat ze voor een film als deze, een actrice zouden kiezen die niet zingt als een kraai. Je snapt het al! We hebben niet echt genoten van deze film. En we zijn niet de enige, Google maar eens de buitenlandse recensies.

error: Content is protected !!
Enable Notifications    OK No thanks