Ik ging naar Bommel…

dichtte Martinus Nijhoff in 1934. Op een zondag in mei, 85 jaar en een brug later, ging De Salon eveneens naar Zaltbommel. Met op de achtergrond de moderne contouren van de brug inspireerde Bommelse straatjes en taferelen de Salon tot de volgende Nijhofse beelden.

Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de nieuwe brug.

Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden, worden weer buren.

Een minuut of tien dat ik daar lag, in ‘t gras, mijn thee gedronken, mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd- laat mij daar midden uit de oneindigheid een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw.

Het schip dat zij bevoer kwam langzaam stroom af door de brug gevaren. Zij was alleen aan dek, zij stond bij ‘t roer, en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.

Oh, dacht ik, oh, dat daar mijn moeder voer. Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

error: Content is protected !!