If Bealestreet could talk

De Salon scoort met regelmaat premiere films zo je inmiddels begrijpt als je onze laatste bijdrages alhier hebt gelezen. En omdat we dus vaak films bezoeken en recenseren bemerk ik dat ik zuinig om wil gaan met het geven van een maximale rating. Maar ook in dit geval van If Beale Street Could Talk ga ik wederom over stag. Twee uur lang raakte de film mij diep, sneed als het ware recht door mijn ziel. Een gevoel wat lang erna stand hield. Niet vervelend, maar raak. Vijf sterren dus.

Was Moonlight van de zelfde maker al overweldigend en door velen bejubeld; de film met een prachtige opening scene van Barry Jenkens overtreft zijn voorganger wat mij betreft. Een scene met rust, schoonheid, oprechtheid en verbondenheid, die de film een poëtische structuur geeft. Ondersteund door prachtige instrumentele muziek van Nicholas Britell, door Jenkens consequent en visueel sterk doorgezet.

Beale street vertelt het verhaal van een donkere jongen die onschuldig in de gevangenis raakt en daardoor zijn zwangere vriendin niet kan bijstaan. In de film staat geen oordeel voor je klaar, maar laat Jenkins jezelf een oordeel vormen. En persoonlijk overviel dat eigen oordeel mij, langzaam als een sluipschutter uit oververwachte hoek. Want daar is geen ontkomen aan. Want het pure acteerwerk van Stephan James en KiKi Layne laten je zo dichtbij komen dat het schuurt in je onderbuik.

Overweldigend dus: schitterende close-ups, diepe dialogen en wijsheden (‘If you trusted love so far, don’t panic now’), de muziek; het is alles van een weergaloze schoonheid die erin hakt. Ook als de aftiteling allang van het scherm verdwenen is.

Gezien op 4 februari in Cinecitta Tilburg, Nederlandse premiere 14 februari 2019

regisseur

Barry Jenkins

acteurs

KiKi Layne, Stephan James, Regina King en Colman Domingo

scenario

Barry Jenkins

error: Content is protected !!
Enable Notifications    OK No thanks