Gekierd Ongeluk

Ros van staal

voel toch

mijn deugd

ergens verstopt grieft onderhuids

een getralied hart

 

Kruimelig hard graniet

waait stoffig op

uit gekierd ongeluk

stapel de zandzakken maar

hoger op, Hoger nog dan

 

Bralle spiegel die mijn adem verstijft

Hek sneller de poort! en laag de zaag

modderig sleept ruw

het capucijnbruine habijt

geriemde tucht, natte veins

 

Geen ruimte meer

tussen bezegelde regels

verworpen in de diepte

als droog land zo verdwaald

nagehoond door een vlucht zeearenden.

 

error: Content is protected !!
Enable Notifications    OK No thanks