Poëzie

Gekierd Ongeluk

Ros van staal voel toch mijn deugd ergens verstopt grieft onderhuids een getralied hart   Kruimelig hard graniet waait stoffig op uit gekierd ongeluk stapel de...

Lees verder…

Amsterdam roert

Noten loeien als de wind bedaart
noeste uren liggen eindelijk
in de steeg van tijd
klagen snaren klassiek aan

even maar je wollen muts
is dat wel warm pluis?
koude kaak maar geen koek
want vader werkt en moeder is niet thuis

Lees verder…

Woestijn van oude klinkers

In de tijd kleurt het gulden licht – geen stro breed in de weg gelegd – om opnieuw te worden verenigd met een woestijn van oude klinkers Peilloos in het achterland van de ziel houdt de koetsier de rede in toom begeert het zwarte paard de witte droom die in de schaduw verscholen ligt

Lees verder…
error: Content is protected !!