Poëzie

De schijn rust buiten

Schoenen onder de bank

De schijn rust buiten de schijn rust buiten op anderhalve meter voetjes op de bank

Lees verder»

Mijn touwtjes in haar handen

Salon Top 6

Even zag ik haar en verraste me ze vliegerde wat ik nog niet wist en wist niet  wat ze daarmee wistte

Lees verder»

Campingvrienden

We laten plekken in het gras achter, jij de jouwe ik, onhandig de mijne Herinneringen aan jou mij ons zij komen nemen ruimte, bezetten  onze plekken  Verdort het gras verder of sterft  de herinnering met groenend gras

Lees verder»

Ik ging naar Bommel…

dichtte Martinus Nijhoff in 1934. Op een zondag in mei, 85 jaar en een brug later, ging De Salon eveneens naar Zaltbommel. Met op de achtergrond de moderne contouren van de brug inspireerde Bommelse straatjes en taferelen de Salon tot de volgende Nijhofse beelden. Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag […]

Lees verder»

Gekierd Ongeluk

Ros van staal voel toch mijn deugd ergens verstopt grieft onderhuids een getralied hart   Kruimelig hard graniet waait stoffig op uit gekierd ongeluk stapel de zandzakken maar hoger op, Hoger nog dan   Bralle spiegel die mijn adem verstijft Hek sneller de poort! en laag de zaag modderig sleept ruw het capucijnbruine habijt geriemde […]

Lees verder»

Trinity College Library

Ook het slot kan de kennisvan de oude man niet meer ontsluitenmaakt de punt een eindaan zinnige woordencontext zich losvan gebonden inhoud zonlicht versnippert perkamenten waarheidzingt wijsheid in het ronddan vlamt vurend kennisspattend tegen het eikenhoogplafond frases doven schreeuwend neerop het kille plavuis van mijn weten

Lees verder»

Amsterdam roert

Amsterdam

Noten loeien als de wind bedaart
noeste uren liggen eindelijk
in de steeg van tijd
klagen snaren klassiek aan

even maar je wollen muts
is dat wel warm pluis?
koude kaak maar geen koek
want vader werkt en moeder is niet thuis

Lees verder»

Rembrandt in Tilburg

Rembrandt in Tilburg

Langs een klein venster liep ik, toen de zon door kleurig glas daar naar binnenviel en er snel en bruusk rembrandtesk strijklicht aanbracht. – Onweerstaanbaar dat tafereel. – Het beeld ervan heb ik geleend,- láten staan natuurlijk het oliekannetje, waarvan ik de biografie niet ken, maar u, wie u ook bent, – eigenaar van schuur […]

Lees verder»

Woestijn van oude klinkers

In de tijd kleurt het gulden licht – geen stro breed in de weg gelegd – om opnieuw te worden verenigd met een woestijn van oude klinkers Peilloos in het achterland van de ziel houdt de koetsier de rede in toom begeert het zwarte paard de witte droom die in de schaduw verscholen ligt

Lees verder»
Enable Notifications    OK No thanks