Regte Heide
Regte Heide

ART. 461

Als fotograaf heb ik de belangrijke taak om de beelden van het heden vast te leggen voor de generaties die na mij komen. Zo had ik vandaag mijzelf de zware taak gegeven om ten zuiden van Tilburg de bloeiende heide en andere natuur elementen te fotograferen op exact één uur voor zonsondergang. Nu wordt deze taak nogal eens belemmerd door bordjes langs de paden die mij verbieden het pad te verlaten. ART. 461 Het wetboek van strafrecht. Natuurlijk ben ik heel braaf en blijf netjes op de aangelegde zandwegen. Ik vraag mij wel af wat er gebeurt wanneer ik mij voorbij zo een bordje begeef. Valt de hemel dan neder op mij? Of komt er plots vanuit het niets een boswachter te voorschijn met een bonnenboekje in de aanslag? Mijmerend over mogelijke gevolgen wandelde ik verder en kwam terecht bij een stuk heide waar een aantal dagen eerder een kudde schapen stond te grazen. Dit deel werd niet bewaakt door zo een groen bordje. Ik plaatste eerst één voet op het begraasde land, die werd snel gevolgd door mijn andere. Er gebeurde niets. Alleen een rustgevende stilte om mij heen. Ik wandelde op de ongelijke grond naar een plek waar ik mijn statief wilde uitvouwen om stabiel de natuurpracht vast te leggen. De nog te maken foto vereiste een laag standpunt waardoor ik genoodzaakt was om met mijn rechterknie op de grond steun te zoeken om vervolgens door de zoeker te kijken. Tijdens het bepalen van de compositie voelde ik wat gemene prikjes in de knie die contact had met de grond. Toen ik naar beneden keek bleek dat ik steun had gezocht op een mierennest waardoor mijn mooie lichtgrijze broek bedekt was met mieren die de aanval zochten. Terwijl ik mijn knie uit het nest verwijderde en de mieren van mij afsloeg klonk er  achter mij een galop geluid. Mijn eerste gedachte was dat er waarschijnlijk wat manegetrutjes op hun te dikke pony achter mij langs reden. Ik draaide mij om, nog steeds de mieren van mij afslaand kwamen er twee reeën in flinke vaart recht op mij af. Van schrik zocht ik dekking achter mijn statief waardoor het duo doorhad dat er iets levends tussen de heidebosjes zat. Dit deed ze gelukkig besluiten om enkele meters voor mij van hun destructieve route af te buigen. Vol verbazing stond ik de beesten na te kijken. Het is duidelijk dat de fotograaf met een serieuze taak heel wat moet doorstaan om de generaties na ons te voorzien van bijzondere foto’s. Maar de resultaten mogen er zijn.

error: Content is protected !!